آسیاب

شعر و غیره؛ و لاغیر

آسیاب

شعر و غیره؛ و لاغیر

مشخصات بلاگ
آسیاب

بسم الله
محمد رسول الله والذین معه اشداء علی الکفار رحماء بینهم
.............
آن نخل ناخلف که تبر شد ز ما نبود
ما را زمانه گر شکند، ساز می شویم...
صائب
.............
این قید " و غیره و لاغیر " ی که بالا آمده را از سریال روزی روزگاری به یاد دارم.
.............
اگر احیانا علاقه ای بود، نقل مطالب آزاد است!
.............
آدرس آسیاب در پیام رسان ایتا:
https://eitaa.com/asiab57

طبقه بندی موضوعی
محبوب ترین مطالب

۱۳۱ مطلب با موضوع «1357» ثبت شده است

بسم الله


اول یک عذرخواهی کنم بابت دیر تأیید شدن نظرات و ننوشتن ها و نخواندن ها... حدود دو هفته ای جایی بودم فارغ از اینترنت و... بین کوه های "وسف" قم با آن آب و هوای خوشش که گاهی به پوشیدن گرمکن می کشاندم!

دوم؛ هم در آستانه ی عرفه هستیم که با آمدنش، بوی محرم پخش می شود... هم روز حرکت مولا از مکه است و هم روز شهادت مسلم و هانی... و باز همان پرسش های قدیمی اما هنوز مهم که چه شد که برخی به کاروان سیدالشهدا رسیدند و برخی نه... و هم سالگرد ماجرای بیست و هشت مرداد سی و دو. ربط این دو چیست؟

ربطشان را نمی دانم؛ اما کتابی که این روزها خواندم به هر دوشان ربط داشت. اسم "طیب" را خیلی از ما شنیده ایم؛ اما شاید کمتر در موردش شناخت تفصیلی داشته باشیم. طیب حاج رضایی، از لوطی های بامرام تهران بوده که هم در بیست و هشت مرداد و در بازگرداندن محمدرضای پهلوی نقش جدی داشته و هم یک هیأت دار اساسی بوده؛ طوری که گاهی سیصد گوسفند را پروار می کرده برای یک محرم! و روز عاشورا صد دیگ غذا در جنوب تهران بار می گذاشته... هم جشن تولد پسر شاه را برگزار کرده و هم ـ آن طور که گفته اند ـ همان روز چنان در گوش نصیری (رئیس ساواک) نواخته که او روی زمین پهن شده... هم جلوی پای سادات فقیر از جا بر می خاسته، هم حاضر به یک عذرخواهی و درخواست عفو از شاه نشده... و ده سال بعد از گرفتن عنوان "تاج بخشی" بر تیری بسته شد و تیرباران شد... چون حاضر نشد به امام ره تهمت بزند...

طیب آدم عجیب و بزرگی بوده. شاید از میان خاطرات شهدای انقلاب و جنگ که خوانده ام، سخت ترین امتحان را طیب داده ـ و چه خوب هم امتحان را داده. بعضی ها از دنیا می گذرند در حالی که طعم ثروت و شهرت و قدرت را نچشیده اند... برخی می گذرند، در حالی که این ها را چشیده اند. و طیب از این دست بوده...

طیب که گاه وقتی از کافه ها به خانه بر می گشت مجبور بود دهانش را آب بکشد، امام را دو سه روز بعد از ورود به ایران بر سر مزارش می کشد و درخواست او را می شنود که "تو عاقبت به خیر شدی؛ دعا کن خمینی هم عاقبت به خیر شود."

خواندن کتاب خاطرات طیب که گروه شهید ابراهیم هادی منتشر کرده، شاید چهار ساعت وقت ببرد. از دستش ندهید.


  • آسیابان

بسم الله


اگر فیلم تبلیغاتی روحانی در سال 92 نبود، و اگر چند تک جمله ی حساب شده ی او در مناظرات و تبلیغات نبود، احتمالاً او نه فقط آن کم از یک درصدی که باعث رأی آوریش شد، بلکه چندین درصد دیگر از آراء را هم از دست می داد... هر چه بود، نویسنده و کارگردان قوی ای پشت روحانی بود و او هم خوب اجرا کرد...

یکی از جملات روحانی در فیلمش این بود که وقتی به سر کار می روم، از داخل ماشین چهره های گرفته ی مردم را که می بینم غمگین می شوم... (نقل به مضمون).

ما که بی سوادیم و نقدها به دولت هم که به قول برخی اکثرا برخاسته از کم عقلی است! اما گفته اند آرزو بر جوانان عیب نیست... و ما دعا می کنیم آقای روحانی در مسیر پاستور به توچال، نگاهی به چهره ی مردم کرده باشد ـ اگر شیشه ی ماشینش آن قدرها دودی نباشد.


پ.ن یک. شاید تأثر برانگیزتر از کار روحانی، توجیه کار او بود... آقایان نماد آزاداندیشی و انتقاد! باور کنید تنها راه حل مبارزه با مشکلات پشت میز نشینی رفتن به توچال نیست! می شود بین مردم هم ـ گرچه در حلقه ی فشرده ی محافظان ـ راه رفت... می شود به جنوب شهر، همان جا که خیلی از مردمش هنوز پای انقلاب ایستاده اند، رفت...

پ.ن دو. کاش روزی به جایی برسیم که خوب حرف زدن و خوب در فیلم ظاهر شدن، رأی آوری را تعیین نکند. هاشمی از جدی ترین حامی های روحانی بود و روحانی از دور و بری های هاشمی... کاش آن روز که فیلم او را می دیدیم فکر می کردیم که رفیق و مراد و مرید، درست تر فرد را نشان می دهند تا فیلم!

  • آسیابان

بسم الله


توی اتوبوس کنارم می نشیند و سر صحبت با سؤالی که درباره ی ایستگاه ها می پرسد باز می شود. می گوید به زودی می خواهم بروم خدمت سربازی. رشته ی انسانی خوانده بود؛ تا سال سوم. و قصد ادامه ی تحصیل هم نداشت... بحث پیش رفت و گمانم کشیده شد به رشته ی درسی من و وقتی فهمید الهیات می خوانم، فضا را مناسب دید برای طرح برخی اشکالها و سؤالها. راجع به حکم ارتداد صحبت کرد و گفت چرا باید مرتد سنگسار شود؟ گفتم اولاً مرتد سنگسار نمی شود؛ ثانیاً اینها بی جواب نیست، ولی نمی شود در این فاصله ی کمی که من و تو تا مقصد مشترکمان داریم جوابش داد. و البته شاید جوابش را هم من ندانم... گفت من می خواهم مسیحی شوم! اول نپرسیدم چرا. گفتم مسیحی هم بشوی لازم نیست اعلام کنی تا بخواهند اعدامت کنند! بعد فهمیدم قصد او بیشتر "اعلام مسیحی شدن" است تا "مسیحی شدن". گفت دنبال شغلی هستم و اگر نشود، می خواهم بروم فلان کشور و برای آنجا رفتن و اقامت دائم (یا تابعیت؟) گرفتن باید مسیحی بود! (و جالب اینکه در کشوری که گفت، مثلاً اسلام گرا ها در مسند حکومتند!).
چه باید می گفتم؟ گفتم اگر فکر 20 سال زندگی در آنجایی، فکر پسِ مرگت هم باش! کارت زار است اگر اسلام را حق یافته باشی و ترکش کنی... جوابی نداد.
بحث کتب مقدس ادیان شد. پرسید تورات کتاب یهودیان است یا مسیحیان؟! این سؤال بیشتر از پاسخ، تأسف می خواست. این حد از اطلاعات، برای کسی که قصد تغییر دین دارد ـ یا فکر می کند دارد ـ فاجعه است. می شود با اطمینان بالایی گفت که تا حالا انجیل را هم از نزدیک ندیده... گفتم چهار انجیل مشهور روی هم اندازه ی یک کتاب ارتباط با خدا حجم ندارند (محتوا را که بگذریم!). گفتم با قرآن مقایسه شان کن. گفتم یکی از رسالتهای حضرت مسیح علیه السلام، بشارت به نبی بعد از خود بوده و اگر کسی این را بداند و پیامبر بعد از ایشان را قبول نکند، به مسیح هم ایمان ندارد...
تقریباً هیچ جوابی برای این ایرادهای ساده نداشت. از این بحث می پرید در آن بحث یکی که کوروش کبیر چنین کرد و چنان کرد و چرا این طور شد و آن طور شد. نه این که من اطلاع زیادی داشته باشم؛ او تقریباً صفر بود. سعی کردم در حد چند دقیقه ای که با هم بودیم، کمی سردش کنم...
ناراحت شدم. از این سطح نگاه به دین برای کسی که بیش از ده سال در مدارس جمهوری اسلامی درس خوانده*. گویا چیزی که برای او در مورد دین اساساً مطرح نبود، "حقانیت دین" و "ایمان" بود... دین چیزی بود که تعیین می کرد می تواند برود فلان کشور یا نه؛ همین.
ناراحت هستم. از توهم دانایی رایج در میان مردم این عصر؛ از سهل دیدن قضایا؛ از زود باوری و با نسیمی بلند شدن...

خواستیم خداحافظی کنیم؛ گفت "یا علی". باید خوشحال بود یا ناراحت؟


* قصدم از این حرف انداختن توپ در زمین آموزش و پرورش نیست. اساساً این قضایا علتهای مرکب دارند و اگر بخواهیم منصفانه حرف بزنیم، نمی شود راحت یکی را متهم کرد و بقیه را تبرئه. قطعاً در کتب دینی چیزهایی بوده؛ اما "گوش شنوا" کم داریم؛ و این یکی از معضلات این عصر است...

  • آسیابان
بسم الله

نوجوان های محله با جنگ خروس های هرمز سرگرم می شوند؛ البته نه همه شان. بزرگترها هم یک دست نیستند. بعضی ـ که بی حق هم نیستند ـ هنوز هرمز را همان می دانند که بود؛ می گویند فقط کرک و پرش ریخته. اینها خوش ندارند بچه هاشان دور هرمز جمع شوند. بعضی ها هم سرشان گرم کار و زندگی خودشان است و انگار نمی خواهند هرمز را ـ چه خوب و چه بد ـ به حساب آورند. برای اینها خیلی فرقی ندارد بچه هاشان فوتبال بازی کنند یا دور هرمز جمع شوند.

من از بچگی از هرمز خوشم نمی آمد؛ درست هم نمی دانم چرا. شاید برای اینکه هر وقت با مادرم از کوچه ای رد می شدیم و مادر می دید هرمز و چند نوچه اش سر آن کوچه نشسته اند و زنجیر می چرخانند و تخمک می شکنند و بلند بلند می خندند، دستم را آرام فشار می داد و با اضطراب می گفت از کوچه بالایی برویم. آن موقعها هنوز ماجرای زخم خوردن بابا از هرمز را نمی دانستم. و البته بقیه ی ماجرا را. عقل رَس تر که شدم کم کم فهمیدم چیزهایی بوده که بی خبرم. دلم نمی آمد از مادر یا حتی پدر بپرسم. خدا رحمت کند بی بی را؛ او برایم تعریف کرد. گفت آن موقع که هرمز مست، راه مادرتان راگرفت و پدرتان رسید و زخم خورد، مادرت هفت ماهه باردار بود. هنوز هیچ کدام از شما را نداشت. مادرت قبل از رسیدن مردش چند جیغ زده بود و رنگش پریده بود؛ شده بود مثل این دیوار. پدرت که یقه ی هرمز را چسبید، مادرت فرار کرد و خودش را رساند در خانه. زن های همسایه دورش را گرفته بودند و تف و لعن هرمز می کردند. هرمز که پای پدرتان را زد، اهل محل ریختند و جدایشان کردند. خون از پایین شلوار بابایت شُر کرده بود کف کوچه. جیغ آخر را وقتی مادرت زد که دید مردش روی زمین افتاده و رد خون از زیر بدنش می رود سمت جوی وسط کوچه. جیغ را زد و از حال رفت. زن ها مادرت و مردها پدرت را رساندند به ماشین حاج مرتضی که بروند بیمارستان... پای پدرت را که می بینی؛ مادرت هم... حیف! باید یک خواهر بزرگتر از خودت هم داشتی.

بی بی این را برای من گفت. این هم مثل بغضی همیشگی توی گلویم ماند. بغضی که نشکست و کسی اشکش را ندید... وقتی بی بی این را برایم تعریف کرد، سپهر دوازده سال بیش تر نداشت؛ سینا هم شش ساله بود. سمیه هم که دل شنیدن اینها را نداشت. این شد که بی بی وقتی این را برایم تعریف کرد که برادرها و خواهرم نبودند... من هم هنوز نمی دانم باید اینها را برایشان بگویم یا نه.

ادامه دارد.

  • آسیابان

بسم الله

هرمز، یکی از پولدارهای گردن کلفت محله، چند خروس جنگی آورده بود آن سر کوچه و آن ها را دو به دو به جان هم می انداخت. خیلی از مردهای بزرگ محله از هرمز دل خوشی نداشتند. یکی می گفت «وقتی محتاج صد هزار تومان پول بودم همین هرمز حاضر نشد به من قرض دهد؛ می گفت یا سی درصد بالاتر می گیرم یا نمی دهم. آخرش هم به من قرض نداد و رفت و چند خروس و کفتر دیگر خرید و پسر من نتوانست عمل کند و چشمش پنجاه درصد بینایی اش را از دست داد». آن دیگری می گفت «شش ماه در کارگاه هرمز حمالی کردم؛ آخرش پول یک ماه را داد و هیچ جوره زیر بار بقیه نرفت». پدرم که هنوز یک پایش  می لنگد می گوید «حدود سی سال قبل هرمز مست کرده بود و توی کوچه جلوی مادرتان را گرفته بود. با آنکه هیکلش دوتای من بود یقه اش را گرفتم و چسباندمش به دیوار و کنار دیوار زدمش روی زمین. مادرتان جیغ زد و فرار کرد. هرمز هم از زیر کتش قمه ای در آورد و فرو کرد بالای زانوی من...». حالا دیگر هرمز آن ابهت سی سال قبل را ندارد. البته بچه ها و نوچه هایش هنوز هم زور می گویند. کار هرمز حالا شده همین که خروس جنگی بخرد و بیندازد به جان هم. نوچه هایش ولی زور می گویند...

هرمز دیگر آن ابهت و زورگویی را ندارد. خیلی از بچه های نوچوان، خاصه آنها که تازگی به محل آمده اند، سابقه ی هرمز را نمی دانند. دورش جمع می شوند و دعوای خروس ها را می بینند. گاهی جنگ خروس ها آن قدر جالب می شود که مغازه دارها هم در مغازه را روی هم می گذارند و می آیند تماشا. حسن آقا که پارچه فروشی دارد می گفت یک روز که آمدم جنگ خروس ها را ببینم، دخل مغازه را خالی کرده بودند. دو سه تا از کاسب های دیگر محله هم همین حرف را می زدند. یکی از زن های همسایه هم می گفت «آن روز که کوچه پر بود از سر و صدای افرادی که دور خروس ها جمع شده بودند، صد متر آن طرف تر یک موتور با دو سرنشین که هر دو کلاه کاسکت داشتند جلویم را گرفتند و دست بند و گردندبندم را به زور بردند. هر چه جیغ کشیدم، صدا به گوش کسی نرسید ـ بس که سر و صدای دور خروس ها زیاد بود». بعضی ها می گفتند کار کارِ بچه ها و نوچه های هرمز است. دعوای خروس ها پوششی شده برای آنها...

اما به هر حال نوجوان های محله با دعوای خروس ها خیلی صفا می کنند و سرشان گرم است...

ادامه دارد...

  • آسیابان

بسم الله


عزیزی مطلبی در نقد فیلتر شدن تلگرام نوشته بود؛ شاید با محوریت خواص جریان آزاد اطلاعات. در گروهی مشترک، نقدی بر آن نوشتم و او نوشته ام را در کانال خودش منتشر کرد (البته این به معنی پذیرشش نبود). شاید بد نباشد که اینجا هم گذاشته شود:


"جریان آزاد اطلاعات" عنوانی است که امروزه حتما زیاد طرفدار دارد و به کار قانع کردن می آید. ولی شاید بشود در موردش تردید داشت. این اطلاعاتی که با تلگرام و... به راحتی و وسعت منتشر می شود، هم راست را شامل می شود و هم دروغ را؛ هم بازی کردن با آبروی این و آن را. هم به شفافیت کمک می کند و هم از طرف دیگری باعث زیاد شدن دروغ و شایعه و پنهان شدن حقیقت است و در نتیجه کم شدن شفافیت. به قول سعدی "نبینی که هر جا بلند است گرد/ نبیند نظر، گرچه بیناست مرد". نمی خواهم بگویم این آشفته شدن فضا و سخت شدن دیدن واقعیت، تنها اثری است که تلگرام دارد و تلگرام اثری در دیده شدن واقعیتهای پنهان ندارد؛ ولی فکر می کنم باید سر جمع حساب کرد (که حتما شما هم حساب کرده ای و در نتیجه با هم اختلاف داریم). رسانه اگر به صورت منحصر در اختیار مسئولان غیر عادل باشد حتما بد است؛ ولی چه قدر درست است ما رسانه مان را در اختیار افرادی بگذاریم که در اعلام دشمنی شان با ما پرده پوشی کامل هم نمی کنند؟
می شد به تلگرام برای رفع عیوب دل بست؛ ولی عملا چه اتفاقی افتاد؟ چه قدر عیبها کم شدند و چه قدر اعصاب مردم ـ در بسیاری موارد با دروغ و کم و زیاد کردن ـ  و اقتصاد مملکت به هم ریخت؟

این روزها خیلی سر و صدا شد که پلیس زنی در گشت ارشاد، دختری را زده. من نمی دانم ماجرا چه بوده و هیچ دفاعی هم از این پلیس نمی کنم. این خبر باعث حجم جدیدی از حمله ها به پلیس و گشت ارشاد و حجاب شد. ولی شاید یک درصد این خبر به این پرداخته نشد که گمانم در همان استان خراسان، فردی همسر و سه نفر از اقوامش را کشته و وقتی پلیس برای دستگیری اش می رود، یکی از نیروهای پلیس را هم شهید می کند. اگر در تلگرام و... به این دو، متناسب با بزرگی شان پرداخته می شد خوب بود؛ ولی عملا چه می شود؟

یک کتک زدن پلیس ایران چه قدر سر و صدا می کند و ذهن چند میلیون آدم را مشغول می کند! اما چند نفر آنها خبر دارند ح. (به احتمال بسیار زیاد) بر اثر کتکی که به جرم پوشیدن لباس روحانیت در تهران خورد، دیسک کمرش پاره شده و عصبهایش هم تا حدی از بین رفته و خرج عملش حدود 15 میلیون تومان است...

یقین ندارم؛ ولی فکر می کنم پیام رسان های داخلی هم تا حد زیادی بتوانند در نشان دادن ایرادها ـ برای رفع شان ـ کمک کنند. تقریبا اطمینان دارم که کنترل شدید بر این پیام رسان ها نه ممکن است و نه عاقلانه.

حرف آخر هم اینکه به نظرم امروز بیشتر از اینکه مشکل، در خبر نداشتن مردم از ایرادها باشد در جای دیگری است. فضای تلگرام (در عین حال که خوبی هم دارد) به ابزاری برای پمپاژ ناامیدی و دروغ و شایعه تبدیل شده و اگر این اتفاق را در تناسب با جنگ تمام عیاری که علیه ایران وجود دارد ببینیم شاید فیلتر شدنش را در مجموع درست بدانیم. بعید می دانم افرادی که هیچ کداممان در دشمنی شان تردید نداریم، از آزاد بودن تلگرام در ایران ناراحت باشند؛ گرچه حتما می کوشند از فیلتر شدنش هم بهره ی خودشان را ببرند.

  • آسیابان

بسم الله

فکر می کنم افرادی با نیات مختلف پیگیر حضور زنان در ورزشگاه ها هستند. برخی از فهم زیادشان است (البته منظور از فهم زیاد این است که می دانند برای رسیدن به هدفشان باید چه چیزی را تبدیل به مطالبه ی قشری پر سر و صدا ـ ولو کم تعداد ـ کنند؛ هرچند آن هدف کاملاً نامقدس باشد)؛ عده ای از سادگی شان؛ عده ای از عیش جویی و بی بند و باری شان؛ و...

کاری به این ندارم. مسأله این است که مثلاً پای فیفا به این قضیه باز شود ـ که شده ـ و این قانون ما را نقض قواعد فیفا بداند ـ که دانسته. دنیا هم که ـ جان عمه شان ـ دنیای عقل جمعی است. لابد عقلای فیفا می نشینند و تصمیم می گیرند و مثلاً ایران را در صورت اصرار بر این قانون، از فلان میزبانی یا فلان مسابقات محروم می کنند. شبیه کاری که مثلاً فیلا شاید در ماجرای بازی نکردن کشتی گیران ما با نمایندگان رژیم کودک کش انجام دهد. اگر اینها پیش بیاید چه می شود؟ احتمالاً یک موج رسانه ای و پویش در فضای مجازی رخ می دهد که این قانون نوشته و آن قانون نانوشته برای چه؟ فلان مسئول هم چهارتا کلمه ی قصار سر هم می کند که بعله... با این ماجراها حداقل گروه اولی که گفتم به هدفش می رسد و شاید سایر گروه ها هم برسند یا نرسند. این هم مسأله ی من نیست...

مسأله این است که تا کجا می شود در ساختار دنیای جدید غرق شد؟ اگر چند سال دیگر کمیته ی جهانی المپیک قانون گذاشت که هر کشوری نگذارد ورزشکاران مرد و زنش در همه ی رشته ها در مسابقات انتخابی شرکت کنند، نمی تواند در هیچ رشته ای در المپیک حاضر شود ما چه می کنیم؟ و این را هم اضافه کرد که همه باید با لباس های مصوب در مسابقات باشند... (یادمان باشد رشته ی شنا هم داریم!).

خدا رحمت کند پوریای ولی را که در ظاهر برای دل پیرزنی و مشکل رقیبش و در اصل برای بندگی حق و شکست نفس، کشتی را رها کرد و رفت که رفت. ما چیزی را داریم که برایش حاضر باشیم کشتی و فوتبال را بگذاریم و بگذریم؟ واقعاً چیزی داریم؟

همین بحث را در غیر از ورزش هم می شود مطرح کرد... حدّ یقف این قضایا کجاست؟

پ.ن. فقها از یک آیه ی "لن یجعل الله للکافرین علی المؤمنین سبیلا" چه برداشت ها که نکرده اند. حتی برخی گفته اند مسلمان نباید اجیر کافر شود (تقریباً معادل مفهوم کارگر امروزی). یعنی در این حد تسلط کافر بر مسلمان نیز مردود است. و حالا برای ورزش و سیاست و اقتصاد ما، در کجا تصمیم گرفته می شود؟

  • آسیابان

بسم الله

قبلاً بیان شد که برای شناخت درست انقلاب اسلامی، باید این پدیده را در بستر تاریخ دید. با وجود اعتراف به بی بضاعتی خودم در این زمینه ـ مثل سایر زمینه ها ـ به نظرم رسید که بد نیست برخی کتابها که به حصول چنین شناختی کمک می کنند در اینجا معرفی شوند. اولین مجموعه ای که در این باره معرفی شد، یک دوره ی مختصر و مفید تاریخ تمدن بود. با مطالعه ی این مجموعه، شناختی از غرب به معنی تاریخی اش به دست می آید؛ اما این شناخت باید شکلی فلسفی تر و نظری تر پیدا کند.
غالباً وقتی "غرب" را می شنویم ذهنمان یا روی کشورهای پیش رفته و منظم می رود و یا روی کشورهای سلطه گر (که البته شاید مصداق این دو یکی باشد!). شاید هم اولین چیزی که به ذهن می رسد کشورهای سمت چپ نقشه ی جغرافیا باشند. اما به نظر، غربی که انقلاب اسلامی در تقابل ذاتی با آن قرار دارد هیچ کدام از اینها نیست... غرب به این معنی هم شامل بلوک سیاسی غرب می شود و هم بلوک سیاسی شرق؛ یعنی هم غرب سیاسی غربی است و هم شرق سیاسی. البته در اسم گذاری دعوایی نیست؛ مهم این است که مراد از غرب به این معنا (به تعبیر دکتر داوری، غرب تاریخی) مشخص شود.
برای به دست آوردن چنین تصویری از غرب، دو کتاب را پیشنهاد می دهم:

یک) درباره ی غرب؛ دکتر رضا داوری. این کتاب، مجموعه ی مقالات است و خصوصا چند مقاله ی ابتدای کتاب برای آنچه اینجا بیان شد بسیار مفید هستند.
دو) مبانی نظری غرب مدرن. شهریار زرشناس. در این کتاب با مفهوم تمدنی اموری چون اومانیسم، سکولاریسم، سوبژکتویسیم و راسیونالیسم ـ که مبانی نظری غرب هستند ـ آشنا می شویم و همچنین از برخی از ایدئولوژی های مهم غرب مثل لیبرالیسم، فیمینیسم و... نیز شناختی اجمالی پیدا می کنیم.

خواندن این کتابها کمک می کند تا مثلاً اومانیسم را به "کرامت انسان" ترجمه نکنیم و یا سکولاریسم را صرفاً جدایی دین از سیاست نپنداریم و...

  • آسیابان

بسم الله


کمی طولانی است؛ ولی ارزش سه چهار دقیقه وقت گذاشتن را دارد!


سخنان مهم دکتر جلیلی در جمع اصحاب رسانه:

✅ امروز همه کسانی که در عرصه فرهنگ و کار رسانه هستند است اذعان دارند که در یک «جنگ رسانه‌ای» هستیم . شواهد این موضوع آنقدر زیاد است که قابل انکار نیست .

✅ «فتنه زرد» از مسایل سیاسی تا اقتصادی، رسانه‌ای و... را در بر میگیرد برای همین در بسیاری از اوقات مشاهده می کنید که یک موضوعی که هیچ اهمیتی ندارد، ناگهان ضریب اول را در رسانه‌های مختلف پیدا می کند.

✅ چطور اگر یک امام جمعه در یک جا جشن تولد برای نوه‌اش بگیرد بلافاصله این خبر در همه رسانه ها منتشر می شود اما اگر امام جمعه سرپل ذهاب از روز اول زلزله برای همدردی با مردم  تا امروز در چادر زندگی کند در هیچ رسانه ای منعکس نمی شود!؟

✅ اگر یک فرماندار فلان ایالت امریکا چنین کاری می‌کرد، در رسانه های دنیا بازتاب پیدا می کرد ولی چرا چنین خبری نباید در اینجا ضریب پیدا بکند؟

✅ فردوسی شاعر بزرگ ایرانی به عنوان یک رسانه، از «افسانه‌» های ما «حماسه» درست کرد اما در واقعیات امروز حماسه‌های بزرگتری وجود دارد که متاسفانه خود ما آنها را می‌پوشانیم!

✅ امروز در کوچه پس ‌کوچه‌های کرمانشاه اسطوره ها و حماسه‌هایی وجود دارد که در رسانه ها خبری از آن ها نیست.

✅ اخیرا به منزل شهید فریدون احمدی از شهدای مدافع حرم کرمانشاه رفتم. وقتی از منزل شهید بیرون آمدم دیدم آنجا نوشته میدان فردوسی! پیش خود گفتم اگر امروز فردوسی بود، برای این فریدون چه حماسه‌ای خلق می‌کرد؟ آن وقت رسانه های ما چه کار می‌کنند؟

✅ شهید فریدون احمدی 14 ماه در اسارت گروه های تکفیری بود و در حالی که زیر سخت ترین شکنجه آن ها بود، با لطائف الحیل از طریق شبکه های مجازی توانست به داخل کشور از عملیات های گروه های تکفیری اطلاعات بدهد و بعد هم به شهادت برسد. این عظمت کم است؟  چرا صدا و سیما چنین اسطوره هایی را معرفی نمیکند؟

✅در مناطق زلزله زده قرار بود ظرف مدت کوتاهی 8000 کانکس نصب بشود اما در فرصت کوتاه تری سپاه این کار را انجام داد ولی چنین موفقیتی در رسانه ها ضریب پیدا نمی کند در حالی که خود آنها می گویند در یکی از ایالت های آمریکا بعد از گذشت سه ماه از طوفان، وضع به حال عادی حتی در ضرورات اولیه بر نمی گردد!

✅ امروز نیروهای انقلابی در مناطق زلزله زده کرمانشاه هر 27 روز یک خانه 140 متری آن هم فقط با55 میلیون تومان هزینه می سازند. چرا اینها نباید در رسانه ها ضریب پیدا بکند؟ چرا برای دیدن چنین حماسه هایی حتما باید در کوچه های روستاهای کرمانشاه رفت تا مطلع شد؟

✅ اگر خدای نکرده یک اختلاس انجام شود چه موج بزرگ رسانه‌ای ایجاد می شود اما چنین موفقیت هایی اصلا در رسانه ها دیده نمی شود.

✅ بدانید هر موضوع کاذبی که مطرح می‌شود، برای این است که یک موضوع اصلی پوشانده بشود.

✅ اگر اختلافی بین شیعه و سنی در یک جا باشد، سریع آن را بزرگ می‌کنند اما در مناطق زلزله زده کرمانشاه وقتی شیعه، سنی، کرد، فارس و... همه در کنار هم با صبوری کمک می کنند در رسانه ها منعکس نمی شود.

✅ وقتی به یک روستای زلزله زده رفتم دیدم یک طلبه سید از اسلامشهر تهران از سه ماه قبل به کرمانشاه آمده و به اهالی روستایی که همگی از اهل سنت هستند خدمت می کند. این زیبایی کمی است که در رسانه ها سانسور شده است؟

✅ هیات های مذهبی شیعه کرمانشاه برای کمک به برادران و خواهران اهل سنت بسیج شده اند. چرا اینها نباید دیده بشود؟ آن هم در محیطی که دشمن تمام تلاش را برای اختلاف افکنی انجام می دهد.

✅ممکن است ابزار رسانه در هر دوره ای فرق کند و یک روز شعر باشد، همانطور که فردوسی با هنرمندی این رسانه را به بهترین شکل به کار گرفت و یک وقت هم رسانه در قالب فناوری‌های جدید ارتباطی باشد اما مهم این است که از اینها چگونه استفاده می‌کنیم؟ و چه ضریبی به موضوعات واقعی می‌دهیم؟


منبع: کانال تلگرام دکتر جلیلی.

  • آسیابان

بسم الله

اولین مجموعه کتابی که برای "شناخت انقلاب اسلامی در تاریخ" پیشنهاد می کنم، یک دوره ی جمع و جور ـ و البته به نسبت خوب ـ تاریخ تمدن است. اگر این مجموعه را ببینید، یک مرور اجمالی بر تاریخ بشر از دوران باستان تا دوره ی معاصر می کنید و شناختی اجمالی از شرق (ایران و چین و...) و غرب (یونان و روم) باستان، قرون وسطی، تمدن مسلمین (و نه تمدن اسلامی به معنی دقیق)، رنسانس، دوران مدرن، نگاه های انتقادی در دوران مدرن و... پیدا می کنید. آماری که در این کتاب ها از جنگ های بین الملل اول و دوم و از نحوه ی تصرفات بشر در طبیعت داده شده هم قابل توجه هستند. کتاب ها قلم و طراحی خوبی دارند و تصاویر زیادی هم در آنها به کار رفته که خواندش را دلچسب تر می کند.
اسم کلی مجموعه، "روایت تفکر، فرهنگ، و تمدن از آغاز تا کنون" است و هر جلدش یک اسم دارد. به ترتیب:

جلد اول: آسمان به زمین الصاق شد
جلد دوم: دوباره به آسمان نگاه کن
جلد سوم: من به قدرت رسید
جلد چهارم: این عصر قرمز است
جلد پنجم: در جهت عکس حرکت کن

از تعداد نسبتاً بالای جلدهای کتاب نترسید! اولاً تعداد صفحات هر جلدش آن قدرها بالا نیست؛ ثانیاً عکس هم در کتاب فراوان است؛ و ثالثاً مطالب کتاب جذاب است و احتمالا همراهش خواهید شد...

کتاب را دفتر نشر معارف چاپ کرده و قیمت بالایی هم ندارد.

اینجا را کلیک کنید تا با این مجموعه آشناتر شوید و ـ با تخفیف ـ سفارشش بدهید.


  • آسیابان